O rasie Australian Shepherd
Mimo nazwy owczarek australijski został wyhodowany w XIX wieku na zachodzie Stanów Zjednoczonych, prawdopodobnie z udziałem baskijskich psów pasterskich, które przybyły przez Australię. Stały się niezbędnymi psami roboczymi na amerykańskich ranczach, cenionymi za zdolności pasterskie, inteligencję i wszechstronność. Aussie to psy o wysokim popędzie, które potrzebują zajęcia, a jeśli go nie dostaną, same je sobie znajdą. Ich lojalność wobec rodziny często wiąże się z instynktem opiekuńczym, co czyni wczesną socjalizację ważną. Występują w efektownych wzorach umaszczenia (merle, trójkolorowe, dwukolorowe), choć wygląd nigdy nie był celem hodowlanym.
Długość życia Australian Shepherd
12 do 15
lat (typowy zakres)
Dane o długości życia przedstawiają typowy zakres dla zdrowych, dobrze utrzymanych Australian Shepherd. Indywidualne różnice zależą od genetyki, diety, ruchu i dostępu do opieki weterynaryjnej.
Jak starzeją się Australian Shepherd
Owczarki australijskie starzeją się w sposób podobny do border collie. Ich popęd i inteligencja pozostają wyraźne do późnej starości, ale wytrzymałość i komfort stawów spadają od około 9. roku życia. Niektóre aussie dziedziczą mutację genu MDR1, która powoduje wrażliwość na niektóre popularne leki, co warto wiedzieć przy zarządzaniu problemami zdrowotnymi u starzejącego się psa. Zdrowie oczu powinno być monitorowane przez całe życie.
Opieka nad seniorem Australian Shepherd
Testy genetyczne MDR1/ABCB1 są cenne, jeśli nie zostały jeszcze wykonane, ponieważ decydują, które leki i środki przeciwpasożytnicze są bezpieczne w użyciu. Starsze aussie korzystają z ciągłego zaangażowania umysłowego przy zmniejszonej intensywności fizycznej. Wzór umaszczenia merle jest powiązany z dziedzicznymi wadami oczu i słuchu w hodowli podwójnego merle. Jeśli masz owczarka australijskiego z podwójnym merle, wskazane są coroczne badania oczu i słuchu.
Ogólna wytyczna dla seniorów: Psy uznaje się zwykle za seniorów, gdy przeżyją 75% oczekiwanej długości życia. Dla Australian Shepherd z typową maksymalną długością życia 15 lat to około 11 lat.
Typowe problemy zdrowotne u Australian Shepherd
To schorzenia występujące częściej u Australian Shepherd niż w ogólnej populacji psów. Nie każdy pies je rozwinie, ale świadomość pomaga we wczesnym wykryciu.
- Dysplazja stawu biodrowego
- Mutacja genu MDR1 (wrażliwość na leki)
- Dziedziczna anomalia oka
- Padaczka
- Niedoczynność tarczycy
Pytania o Australian Shepherd
Czym jest mutacja MDR1/ABCB1 u owczarków australijskich?
MDR1 koduje białko, które zapobiega przenikaniu niektórych leków do mózgu. Aussie z mutacją w tym genie nie mogą prawidłowo wykluczać tych leków, przez co standardowe dawki iwermektyny (stosowanej w niektórych preparatach na dirofilariozę i pasożyty), niektóre leki chemioterapeutyczne i niektóre leki przeciwwymiotne mogą być toksyczne przy normalnych dawkach. Test jest niedrogi i szeroko dostępny. Zdecydowanie zaleca się go przed podaniem owczarkowi australijskiemu tych klas leków.
Dlaczego niektóre owczarki australijskie rodzą się bez ogona?
Naturalny krótki ogon u owczarków australijskich wynika z mutacji genu T-box, a nie z kopiowania. Szczenięta mogą rodzić się z pełnym ogonem, częściowym ogonem lub bez ogona wcale. Krzyżowanie dwóch naturalnie bezogonowych osobników jest problematyczne, ponieważ psy homozygotyczne pod względem tej mutacji (dwie kopie) mają znacznie podwyższone ryzyko wad kręgosłupa. Odpowiedzialni hodowcy testują pod tym kątem i unikają łączenia dwóch bezogonowych psów.
Czy owczarki australijskie mogą urodzić się głuche lub niewidome?
Szczenięta z podwójnym merle (homozygotyczne merle, powstałe ze skrzyżowania dwóch psów o umaszczeniu merle) mają wysokie ryzyko wrodzonej głuchoty i ślepoty. Zwykle są w większości białe, z brakującym pigmentem w oczach lub uszach. To jeden z powodów, dla których krzyżowanie dwóch merle aussie jest zdecydowanie odradzane przez społeczność rasy i organizacje zajmujące się dobrostanem zwierząt.
Ile ruchu naprawdę potrzebuje owczarek australijski?
Dorosłe aussie generalnie potrzebują od 1,5 do 2 godzin aktywności fizycznej dziennie, plus wzbogacenie umysłowe. Sam ruch nie wystarczy. Potrzebują zadań, szkolenia i rozwiązywania problemów. Sporty psie, takie jak agility, flyball, wypas i konkursy posłuszeństwa, są popularne, ponieważ jednocześnie zaspokajają potrzeby fizyczne i umysłowe.